Tweet08-12-2010 om 18:19 door Zuid Magazine

MRSA (dé ziekenhuisbacterie) komt meer voor in Belgische en Duitse ziekenhuizen in de Euregio Maas-Rijn dan in Nederlandse ziekenhuizen. Het ‘search & destroy’ beleid van de Nederlandse overheid heeft gezorgd voor een inperking van de MRSA besmettingen in Nederlandse ziekenhuizen. Omdat er veel grensoverschrijdend ‘verkeer’ van patiënten tussen ziekenhuizen is, moet het MRSA beleid tussen de ziekenhuizen in de Euregio Maas-Rijn beter op elkaar afgestemd worden. Dit bepleit Eric Nulens, arts en klinisch bioloog*, in zijn proefschrift waarmee hij op 9 december hoopt te promoveren aan de Universiteit Maastricht.

MRSA is de afkorting van Meticilline Resistente Staphylococcus aureus, een bacterie die resistent is geworden tegen gebruikelijke antibiotica. Gezonde mensen kunnen MRSA bij zich dragen, maar worden slechts zelden ziek. Bij mensen met een verminderde weerstand of bij het gebruik van infusen en katheters kan de bacterie infecties veroorzaken in het bloed, het hart en de botten.

Nederland heeft een strikt MRSA-beleid om verspreiding van de bacterie tegen te gaan. Dit search & destroy beleid is gericht op het zoeken en verwoesten van de MRSA bacterie. Hoogrisicogroepen worden gescreend en patiënten worden in isolatie verpleegd. Als vaststaat dat een patiënt een MRSA-infectie heeft, dient deze behandeld te worden met antibiotica die nog wel werken.

Via genetisch onderzoek toont Nulens in zijn proefschrift aan dat verschillende MRSA-varianten zich in de Nederlandse patiëntenpopulatie verspreid hebben. De stijging van het aantal varianten, doet vermoeden dat uitwisseling en import hiervan heeft plaatsgevonden door grensoverschrijdende gezondheidszorg.

Het belangrijkste verschil tussen het Nederlandse en veel van het buitenlandse MRSA-beleid betreft de screening en de landelijke invoering van richtlijnen. In Nederland worden zowel patiënten als medewerkers met een verhoogde kans op MRSA gescreend en afhankelijk van de hoogte van het risico in isolatie verpleegd respectievelijk uit de zorg geweerd, totdat de uitslag bekend is.

Door het strikte beleid komen MRSA besmettingen en infecties veel minder voor in Nederlandse dan in Belgische of Duitse ziekenhuizen in de Euregio Maas-Rijn. Omdat er echter veel grensoverschrijdend ‘verkeer’ van patiënten (en medewerkers) is tussen de verschillende ziekenhuizen in de Euregio, en er nieuwe ‘varianten’ van de MRSA-bacterie verschijnen, pleit Nulens voor afstemming van het MRSA beleid tussen ziekenhuizen in Nederland, Duitsland en België